Μ-Ε-Γ-Α-Λ-Ω-Ν-Ω

Νόμιζα ότι ήμουν πιο δυνατή απ' όσο είμαι και λύγισα.
Νόμιζα ότι αντέχω και έσπασα.
Νόμιζα πως δεν θα κλάψω και δάκρυσα.

Η ζωή ποτέ δεν μας τα φέρνει όπως θέλουμε. Για την ακρίβεια δεν μας τα φέρνει ποτέ ιδανικά. Εκεί που κάτι θα είναι τέλειο όλο και κάτι άλλο θα το χαλάσει. Θα μου πείτε και σιγά τι σου έχει πάει στραβά μέχρι τώρα για να μιλάς. Δεν είμαι αχάριστη απλά είναι αυτά τα μικρά ή μεγάλα που συμβαίνουν και χαλάνε όλα τα υπόλοιπα!
Μεγαλώνω... το λέω και το ξαναλέω! Μ-Ε-Γ-Α-Λ-Ω-Ν-Ω!
Είχα κάνει ένα πράγμα ξεκάθαρο από την αρχή, δεν συμβιβάζομαι με τίποτα που δεν μου αρέσει.Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται μέχρι τώρα κάνω αυτά που θέλω και όχι αυτά που πρέπει (όπως έχω ξαναπεί παλιότερα άλλωστε).
 Αυτό είναι που κάποια στιγμή θα με αφήσει μόνη κι αποκομμένη.
Μα είναι που μου έτυχαν κι όλα μαζί τώρα! Τα δύο τελευταία χρόνια η ζωή μου σε γενικές γραμμές ήταν σταθερή και στάσιμη. Δεν είχα φοβερές αλλαγές στην καθημερινότητά μου, βγάζοντας εντελώς στην απέξω οτιδήποτε συναισθηματικό.
Και τώρα ξαφνικά... χτυπάτε όλοι μαζί!
Το κεφάλαιο σχολείο κλείνει ευτυχώς,λιγότερα στο μυαλό μου..Όχι ότι δίνω και πολύ βάση.
Κι εκεί που θέλω να πω όλα χάλια κι έχω χάσει κάθε μου ελπίδα για τα πάντα σκέφτομαι ότι έχω πολλά όνειρα,όμορφα,τα οποία με λίγη θέληση,πολύ δουλειά και επεξεργασία ( και λίγη τύχη ) μπορώ να τα κάνω πραγματικότητα.
Μπορώ να τα καταφαίρω,θα προσπαθήσω και θα ιδρώσω γιαυτό.
Δεν γίνεται τώρα να τα βλέπω όλα μαύρα.
Εκείνη τη στιγμή κάτι πάει να φωτίσει μα και πάλι είναι ελάχιστη η ελπίδα μου πλέον για όλα! Είναι κάποιες μέρες απαισιοδοξίας, και όπως λέω και σε προηγούμενες αναρτήσεις,μισώ τη μιζέρια,μισώ το ότι είμαι έτσι καμιά φορά,μια στις μαύρες μου μία στις καλές μου.
Κι αμφιβολία για μένα! Λίγες φορές αμφιβάλω για μένα! Θα τα καταφέρω;
Μπορώ να φτάσω στο τέλος;