Όμορφα βλέμματα

Όμορφα βλέμματα μέσα στου κόσμου την αδιακρισία.

Ούτε ώρες, ούτε λεπτά.

Μόνο κάτι δεύτερα που κρύβουν αιωνιότητες.

Κοιτάζω, κοιτάζεις και ξανά απο την αρχή

σε ένα παιχνίδι μυστικό.

Παιχνίδι φτιαγμένο για δύο.

Δε σε καταλαβαίνουν ψυχή μου..μη φοβάσαι.

Κοίταξέ με, λίγο ακόμα.

Ακούς; Γύρνα..

Έλα, κοίτα λίγο απ'τη μεριά μου.

Κοίτα με σου λέω.

Το βλέμμα μου συναντά πάλι το δικό σου.

Άλλη μια φορά.....

Πάμε πάλι απο την αρχή.

Το μήνυμα το τελευταίο

Κι όπως περπατούσα τηλεφώνησα, 

"μόλις έφτασα στην Πόλη" να σου πω.

Η φωνή σου είχε αλλάξει, δε σε γνώρισα

κι έκλεισα για να μη σε καθυστερώ.

Ήσουν απασχολημένος, έτσι υπέθεσα,

προσπερνώ με φόρα τους περαστικούς.

Μες το νου μου γυρνάς πάλι, δε σε ξέχασα

και σε βλέπω σε έναν έναν απ' αυτούς.....

 Απο δίπλα μου περνάς βιαστικός,

μες του δρόμου το αφόρητο το κρύο.

Κι εγώ στέκομαι σαν άνθρωπος μισός 

και μου λέω είναι κακόγουστο αστείο.

Βλέπω τρέχεις να ξεφύγεις απο κάτι ,

κι αν το κάτι αυτό είμαι τελικά εγώ....

Θα σκοτώσω τον εαυτό μου και τη στάχτη

θα σκορπίσω στο επόμενο στενό. 

 Μες την πόλη όπου θαύματα και όνειρα ,

κι όπου ψέμματα γεννιούνται αληθινά,

θα σκοτώσω το Εγώ μου και τα εμπόδια

θα τα πάρω για να φύγεις μακρυά.

Το ρολόι μου δείχνει δώδεκα και κάτι

κι ένα αμάξι κάνει απότομο ελιγμό,

Όσα νόμιζα πως ήταν μια απάτη,

τα πιστεύω γιατί μόνη μου τα ζω.

Μες τη χούφτα μου ένα δίευρω σκουριασμένο

ξαφνικά κάνει μια πτώση στο κενό..

Και το μήνυμά σου το αργοπορημένο

Δε το πρόλαβα ποτέ μου να το δω.