Πόρτες κλειστές

Πολλοί σε κοιτάνε 

μα λίγοι σε βλέπουν.

Τα χρόνια περνάνε

τα δεύτερα τρέχουν.

Το πρόσωπο σπάει,

γεμίζει ρυτίδες.

Οι κοντινοί σε πουλάνε

για μιά και δυο λύρες.

Μα εσύ τους πιστεύεις,

τους λες πως «για πάντα».

Χθες ήσουν δεκάξι

και σήμερα τριάντα.

Κι ακόμη πονάς 

για στίχους και μνήμες.

Για πόρτες κλειστές,

για αγάπες σου στείρες.

Ψάξε, ψάξε,αν και δε θα με βρεις.

Παράξενος χορός

Οι γευστικοί μου κάλυκες έχουν καυτηριαστεί τόσο που το πρόβλημα φαίνεται μη αναστρέψιμο. 

Δε με μαγεύει τίποτε,ούτε με γοητεύει. 

Δε ξέρω πια τι θέλω,αν το θέλω,

δε ξέρω τι το είναι μου γυρεύει. 

Ένα φυτό στην αυλή γλυκά μου γνέφει,

με την ορμή του αέρα με χαϊδεύει,

στήνει έναν γνώριμο παράξενο χορό.

Ο χορός των φύλλων που μόνα τους περνούνε χιόνια και βροχές

είναι από τις λίγες γευστικές αισθήσεις που ακόμη αναγνωρίζω.

Οι Ροζ δρόμοι της Αθήνας

Θα ήθελα να ήμουν ένα εγκαταλελειμμένο αμάξι στην πιο κακόφημη περιοχή της Αθήνας.

Να βλέπω τη γύμνια των εκδιδόμενων και το θράσος των ανδρών που τις φλερτάρουν.

Να κρυφακούω τα χαμένα όνειρα των πελατών και να χαζεύω τα κενά πρόσωπα των πορνών που έμαθαν να υπομένουν περισσότερα απ' όσα βαστά η ψυχή τους.

Πόσες ιστορίες έχουν μετρήσει άραγε τα βρώμικα κρεβάτια και πόσα ποτάμια δακρύων πότισαν τα στρώματα.

Μια γλυκόπικρη γεύση όλη τους η ζωή,

ένα φθηνό έργο τέχνης.

(Ιούλιος του 22)

 

Το κουδούνι

Ο ήχος των πελμάτων μου στη βιάση μου να σε αντικρίσω στην εξώπορτα 

ηχεί ακόμη στην παλιά μου πολυκατοικία.

Με σιγουριά στο λέω πως με λίγη ησυχία όταν η νύχτα σκεπάζει το τετράγωνο 

οι ένοικοι μπορούν να τον ακούσουν.

Ο ήχος αυτός δε θα βρει ποτέ του άξιο αντικαταστάτη,είναι σπουδή μεγάλη.

Κι αν τον θυμάσαι σήμερα, δύσμοιρε,

σε καταριέμαι να μη μπορέσεις από τη μνήμη σου ποτέ να τον διαγράψεις. 

Το σφίξιμο των χεριών στις λεωφόρους,

το φύσημα των τσιγάρων στο λιμάνι,

τα στενά.

Το φεύγω μου,το έλα σου στους δρόμους,

τα «θέλω» που μας έπεσαν βαριά.

Κι εγώ; Δε θέλω τίποτα πια,

μόνο σε μιαν άκρη να κουρνιάσω.

Να πιώ νερό,να ξαποστάσω,

να μην έχω πολλά άλλα να χάσω.

 

Sombras (Σκιές)

Sombras del pasado vuelen

en el ambiente de la noche.

Como si estuvieran pidiendo algo

no se calman, solo hacen ruido.

El mar,el camino viejo y la lluvia

conocen todos tus secretos. 

Puedes esconderte de los que te rodean,

pero nunca de ti mismo.

-

Σκιές του παρελθόντος πετούν

στην ατμόσφαιρα της νύχτας.

Σαν κάτι να ζητούν. 

Δεν ηρεμούν,μόνο θόρυβο κάνουν.

Η θάλασσα,ο παλιός δρόμος κι η βροχή

γνωρίζει όλα τα μυστικά σου.

Μπορείς να κρυφτείς απο τους γύρω σου

αλλά ποτέ απο τον ίδιο σου τον εαυτό.