Έψαχνα απεγνωσμένα ένα θέμα σαν αφορμή.
Αφορμή για να γράψω ξανά στον εαυτό μου όπως συνηθίζω όταν δεν είμαι "καλά".
Μα ,πότε είμαι άλλωστε;
Έχουμε και λέμε λοιπόν.
12/7/2016 η ώρα σχεδόν 01:00 το βράδυ.
Χαμηλός φωτισμός και μουσικούλα για "συνοδευτικό".
Μένω για λίγο με τα χέρια μακριά απο το πληκτρολόγιο.
Συνειδητοποιώ πως δεν έχω ιδέα για το τι θέλω πραγματικά να πω στον εαυτό μου.
Κενό. Πάλι. Ούτε κάποιο έντονο συναίσθημα θλίψης , μα ούτε και χαράς.
Δε γνωρίζω πως αλλιώς ονομάζεται το κενό, γιαυτό απλά θα το ονομάσω έτσι ακριβώς.
Αύριο το μεσημέρι ..ή μάλλον σε λίγες ώρες πετάω απο την ..βάση για Πειραιά.
Φυσικά και δεν το περίμενα,ο εαυτός μου γνωρίζει πως τα σχέδια άλλαξαν απότομα.
Το ταξίδι αυτό ήταν προγραμματισμένο κάπου στα τέλη Αυγούστου.
Σπίτι βρήκα μέσω ενός γνωστού. Όλα έγιναν μέσα σε πέντε λεπτά.
Μέσα σε ..όχι λεπτά,αλλά δευτερόλεπτα , αλλάζουν πολλά.
Περίμενα πως θα ήμουν χαρούμενη ,όμως δε μπορώ να πω πως είμαι.
Δεν έχω όρεξη για ταξίδια , αν κι αυτό το περίμενα όπως ο Χριστιανός την Δευτέρα Παρουσία.
Σου λέω...κενό!
Περίεργα πράγματα.
Θέλω να μου ευχηθώ καλή αρχή.
Όλα να πάνε όμορφα, να περάσω όσο καλύτερα μπορώ αυτό το τετραήμερο και τα συναφή.
Τέλη Σεπτεμβρίου πάμε ξανά ,αυτή τη φορά όμως "μόνιμα".
Συναισθήματα και σκέψεις ανάμεικτες.
Αυτά προς το παρόν.
Νομίζω πως τελείωσα.
Πάω να ξαπλώσω!
Δίψασα κιόλας....άντε.
Καληνύχτα και Μαριαννάκι,ψιτ ...
κοιμήσου γιατί αύριο το πρωί έχει μπανάκι και ετοιμασίες....
ΚΑΛΌ ΤΑΞΊΔΙ!
