Που είναι

Τι να γράψω.. δε ξέρω πως να αρχίσω,θα σου πω απλά ότι έχω στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή,όποιος κι αν είσαι,δε με νοιάζει.
Λοιπόν,αρχικά δε ξέρω τι έχω,κλασσικά,αυτή τη φορά δεν έχω νεύρα,όχι ,κάτι άλλο,ούτε να κλάψω θέλω,είναι ότι χειρότερο να μη ξέρεις πως να περιγράψεις το αίσθημα που νιώθεις.
Πραγματικά δε βρίσκω τη λέξη. Μόνο μια μου ρχεται στο μυαλό.
Κενό.
Αυτό μόνο.
Κάτι λείπει. Κάτι θέλω και δεν το έχω. Κάτι με τρώει. Κάτι δε με αφήνει να ησυχάσω!
Εδώ θέλω να κάνω μια διόρθωση. Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί;
Να μη σου ρχεται κανένα τραγούδι στο μυαλό για να ξεδώσεις λίγο,να ξεχαστείς,να κλάψεις,να εκτονωθείς μέσα απο τα λόγια του βρ' αδερφέ.
Αυτό είναι το χειρότερο
. Όταν ούτε η μουσική μπορεί να περιγράψει το πως νιώθεις,
 τότε ξέρεις πως τα πράγματα είναι άσχημα.
 Απο ποιο γκρεμό να πάω να πέσω.
 Τι φάση;
Γιατί τόση απροθυμία απο τον εαυτό μου.
Τόσο αδύναμη είμαι γαμώ;
Που είναι η Μαριάννα που ξέρω,σε ποιο μέρος έχει αφήσει τον εγωισμό της,το πείσμα της που τρελαίνει κόσμο..να πάω να το βρω. Γιατί μου λείπει.
Έχω χάσει τον εαυτό μου ή κάτι άλλο;
 Δε θέλω να χάσω τον εαυτό μου.
 Φοβάμαι να τον χάσω. Αλλά τι λέω! Πολύ αργά. Ήδη τον έχασα. Τον είχα ξαναχάσει.
 Έρχεται και φεύγει
Τον θέλω πίσω γιατί είναι ο μόνος που θα με σώσει.
Δεν έχω κανέναν άλλον.
 ΚΑΝΕΝΑΝ.
 Μόνο τον εαυτό μου.
Σαγαπάω ρε....Αλήθεια σαγαπάω.
Δε σε μίσησα ποτέ,δε το εννοούσα!
Γύρνα πίσω και τρέλανε τους όλους.
Πεθαίνω χωρίς εσένα.......δε με βλέπεις;
....δε με λυπάσαι;