Χαπάκια Ρεαλισμού

Έχεις γράψει ποτέ σου ένα κείμενο, 

ένα μήνυμα που στο τέλος δε στάλθηκε ποτέ;
Εκεί που οι λέξεις πρόδιδαν τον εσωτερικό σου πόνο
 και μια καθαρή αλήθεια ταυτόχρονα; 

Ένα κείμενο που ήθελες να στείλεις στον άμεσα ενδιαφερόμενο,έτσι..
να πάρει μία ιδέα από τον πολύτιμο θησαυρό που κρύβεις μέσα σου.

Ίσως αν το διάβαζε να παρέμενε αδιάφορος και ασυγκίνητος.
 Έτσι είναι οι άνθρωποι. Έτσι είμαστε δυστυχώς. Καμία εξαίρεση. 

Καμία. Έχω παράπονο. Μεγάλο..

Του το κρατάω αυτού του κόσμου.
Είμαι άδεια αυτή τη στιγμή. 

Κι όσο σκέφτομαι το κενό που υπάρχει μες τη ψυχή μου,
άλλο τόσο θυμώνω. 

Αυτή η διάθεση για .. εγκεφαλικό έρωτα εξατμίζεται.
Γίνομαι η Μαριάννα που γνωρίζω.
Όλα είναι πια υπο έλεγχο.

Μαριάννα...

Σταμάτα να κάνεις άπιαστα όνειρα.
 Συνελθε, αύριο θα σαι εντάξει.
Συνέχισε τα κρύα ντουζ και πέρνα ξανά την επόμενη εβδομάδα!
Θα σου γράψω και κάτι χαπάκια..
 Λέγονται ρεαλισμός.
Σύνελθε.

Η αίσθηση της ανάγκης

Πόσο περίεργη η αίσθηση της ... ανάγκης. 

Ναι. Ναι εγώ,
εχω ανάγκη από μία αγκαλιά αληθινή. 

Από μια αλήθεια της στιγμής.

Από αληθινό ατόφιο συναίσθημα.

Έναν ζωντανό οργανισμό,
έναν άνθρωπο να θέλει να ακούσει αυτά που κρύβω τόσο καλά.
 Τα ψυχολογικά μου,τις σκέψεις μου,τον θυμό μου εν τέλη για τη ζωή,
την ηλίθια κοινωνία που υποχρεωτικά ανέχομαι. 

Θέλω έναν άνδρα λίγο πιο άνδρα απο εμένα. 

Το αστείο της υπόθεσης είναι..
πως θα τα διαβάζω αύριο αυτά και θα με κοροϊδεύω.
 Η Μαριάννα δεν τα χρειάζεται αυτά.
Αυτά είναι ψεύτικα.
 Ναι είναι. Αλλά εύχομαι κάθε βραδύ να μην ήταν.
 Χρειάζομαι κάποιον που να θέλει να μοιραστεί τα πάντα.
Αλήθεια το χρειάζομαι.
Και δε ντρέπομαι για αυτό.

 σήμερα στις 2:43.

Ο Έρωτας

- "Εάν σου δινόταν η δυνατότητα να έχεις κάποιον δίπλα σου,

πως θα ήθελες να είναι εμφανισιακά;"

Απάντηση:

Γεμάτος πληγές και σκόρπιες, 

ματωμένες βαθιές γρατζουνιές σε όλο του το σώμα. 

Ένα πουκάμισο άσπρο,

 γεμάτο αίμα εχθρού μπερδεμένο με το δικό του και

δυο μάτια που κοιτούν άγρια το κενό,

σαν να βλέπουν να πλησιάζει από μακριά το επόμενο θύμα.

Και πάνω σε αυτό το άσπρο πουκάμισο

 ένας λεκές που ξεχωρίζει στο σημείο του στήθους, 

στη μεριά της καρδιάς. 

Μια σφαίρα, 

έστω..μια μαχαιριά. 

Κάτι επίπονο. 

Κάτι που θα μπορούσε να του κόψει για πάντα την ανάσα.

Κάτι που θα μπορούσε να τον πάρει μακριά. 

Κι εγώ εκεί , 

πάντα εκεί δίπλα του,

να τον φροντίζω στοργικά και να του απαλύνω τις πληγές 

όπως θα έκανε μια μάνα με το τραυματισμένο της παιδί.

Στην χειρότερη κατάσταση του,

εγω να είμαι αυτό που θα τον κρατήσει στη ζωή.

Αυτό ονομάζω έρωτα.

Ένα συναίσθημα που έχει ως ρίζα του.. 

το μίσος.

17-9-17

Repost