Ξέρω, είμαι κατάπτιστη.
Τι θέλω τώρα μετά από 4 χρόνια σε αυτό το διαδικτυακό ημερολόγιο που μετράει όλη μου την εφηβεία μέχρι και το 2018;
Ε,λίγο το ότι ξεκίνησα πάλι να γράφω..
(Ναι, ξεκίνησα να γράφω, ποιήματα, κείμενα, συνταγές, ότι μπορείς να φανταστείς.) Λίγο το ότι ξεκίνησα ένα ολοκαίνουργιο *ΓΚΟΥΧΟΥ ΓΚΟΥΧΟΥ* blogspot,ε, χάθηκα!
Μπαίνω σε διάφορα blogspot αυτές τις μέρες και βλέπω πως όλοι σταμάτησαν να γράφουν γύρω στο 2016.
Τύποι και τύπες ή τύπισσες όπως θέλεις πες το με ΤΌΣΟ χιούμορ,τόσο χιούμορ που από τα χθεσινά ποστ ακόμη γελάω.
Έγραψα ένα δύο σχόλια σε κάποιους,να δω πως είναι,τι κάνουν στη ζωή τους..αν ζουν κυρίως. Πόσα αλλάζουν από το 2016 έως και σήμερα που έχουμε 2022; Άπειρα πράγματα αλλάζουν, αμέτρητα, εκατοντάδες.
Η ζωή η ίδια.. τέλος πάντων.
Θα ήθελα πολύ όλοι εκείνοι που έγραφαν να θυμηθούν τα παρατημένα μπλογκάκια τους που κρύβουν τόσες στιγμές μας, τον ίδιο μας τον εαυτό μέσα σε αυτά.
Θα μου πεις, μιλάς εσύ; ΤΈΣΣΕΡΑ ΧΡΌΝΙΑ.
Ούτε ένα,ούτε δύο,ούτε τρία.
Αλλά είδες, εγώ γύρισα.
Περιμένω και τους υπόλοιπους.
Άντε,μα τι καλύτερο έχετε να κάνετε πια;
Λοιπόν,αυτά. Δε ξέρω αν είσαι θαμώνας εδώ,δε ξέρω αν..με ξέρεις κι αν με διαβάζεις από τα παλιά ή όχι. Αν διαβάζεις αυτά τα λόγια όμως σίγουρα είσαι ευπρόσδεκτος στο ταπεινό μου παρεάκι, εμού και του εαυτού μου.
Μου έλειψε η Ματιά στο κενό.
Μου έλειψε να γράφω εδώ μέσα.
Μου έλειψε το Εγώ μου όπως αποτυπώνεται εδώ.
Θα τα ξαναπούμε σύντομα, ίσως αύριο, ίσως και σε ένα μήνα. Πάντως δε θα χαθούμε.. νομίζω.
