Και 1,και 2 ,και 3, και 4 παιδιά..
Βρε λες να θεραπεύτηκα;
Εκτός κι αν κάνω λάθος..και μπερδεύτηκα. Πωπω.
Έλα,το κόβω. Δε ξέρω τι να γράψω και γράφω το τίποτα.
Ξεσυνήθισα το γράψιμο,τη σκέψη,τον στοχασμό,την ποίηση,την θλίψη,την κατάθλιψη.
Έχω να γράψω τουλάχιστον δυο χρόνια, πράγμα που φυσικά σημαίνει ότι ψυχικά είμαι ευσταθής,
ειδάλλως θα 'χα γράψει τόμους.
Ήξερα πως μια μέρα θα συμβεί.
Η δουλειά,οι γρήγοροι ρυθμοί της,η ηρεμία που με διακατέχει τα τελευταία δυο χρόνια..πως να το κάνουμε.
Δε προλαβαίνει η ψυχή πια να μαυρίσει.
Κι αν μαυρίζει ,ίσα που πιάνει λίγο στις άκρες..
Αρκεί αυτό για να πυροδοτήσει τη σπίθα που είχα παλιά;
Μπα. Και για αυτό θα έπρεπε να χαίρομαι,όμως λιγάκι λυπάμαι.
Καμία φορά μου λείπει η παλιά (πολύ) παράξενη κοπέλα.
Είχα τρομερή έμπνευση,το ζούσα.
Η ηρεμία που πια με διακατέχει με ταράζει..
Από την άλλη λέω «Να λες ευχαριστώ!»
Το χρειαζόμουν..δεν είχα περάσει και λίγα.
Κρίμα το βλογκάκι μου που έμεινε στάσιμο όμως,
ολόκληρη μου τη ζωή έχει «κλειδώσει» εδώ μέσα.
Ούτε μουσική δεν ακούω καλά καλά,το πιστεύεις;
Χάλασα κι εγώ σαν τους υπόλοιπους.
Ακούω κάτι τραπ..και τέτοια..και σπάνια που και που από σπόντα ακούω και τίποτα της προκοπής.
Αυτά τα νέα,δεν έχω άλλα να σου πω.
Πιο καλά δεν κύλησε ποτέ η ζωή,ή μάλλον, πιο φυσιολογικά.
Φυσιολογική ζωή και εγώ δεν πηγαίναμε ποτέ χεράκι χεράκι αλλά να που όλα είναι πιθανά.
Τώρα που το σκέφτομαι..
Ίσως έγινα λίγο ή αρκετά παραπάνω άνοστη απ ότι θα ήθελα κι απ ότι θα πρεπε.
Με κατάπιε το Μάτριξ κι εμένα! Όχι που θα γλύτωνα.
Αλλά έτσι είναι οι θεραπευμένοι.
Βαρετοί και γλυκανάλατοι..
Κι αυτός είναι ο λόγος που αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δε με γοήτευαν.
Αν δεν έχει λασκάρει η βίδα σου τι να σε κάνω;
Να γιατρέψω τι και να γιατρέψεις,εαν ήμαστε νορμαλ.
Και για να μη παρεξηγηθώ, μια χαρά χαρούμενη είμαι με τη σταθερότητα μου και την ηρεμία μου.
Απλώς δε με έχω συνηθίσει,ακόμα,μάλλον.
Απλώς,μάλλον θεραπεύτηκα.
Και μου 'πεσε βαρύ.
