Αυτός είναι ο τίτλος της σειράς που ξεκίνησα να βλέπω.
Δυο μέρες εντριβής στο απαγορευμένο,στο λάθος.
Σε βάζει σε σκέψεις,τι θα έκανες εσύ «Αν;»
Αν ένα ζευγάρι από τα παλιά, από τα πολύ παλιά,
συναντηθεί ξανά.
Τυχαία.
«Αν» δυο ζευγάρια μάτια συνδεθούν μεταξύ τους με μια αόρατη κλωστή, καθόλου λεπτή.
Σαν χοντρό σκοινί. Δεμένη διπλά και τριπλά για να μη σπάσει όταν διακοπεί κι από τους δυό το βλέμμα.
Οι σώφρονες άνθρωποι το σταματούν εκεί..
Και απλά παίζουν επανάληψη τη στιγμή της κλωστής, ή πιο σωστά,της ένωσης. Όλη μέρα.
Μέχρι να γελάσουν,να κάνουν έρωτα,να δουλέψουν.
Να ξεχαστεί.
Κάποιοι πιο τολμηροί όμως..αποφασίζουν να πράξουν μέσα στην παρορμητικότητα. Σχεδόν παιδικά,να διεκδικήσουν.
Τι και γιατί; Εκείνοι ξέρουν. Τραγελαφικό θα σκεφθείς κι εγώ θα συμφωνήσω,ναι. Είναι.
Κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία λοιπόν,ο Άρης ο ήρωας μας,όχι μόνο δε κόβει το σχοινί. Της στέλνει ένα μήνυμα γραμμένο σε χαρτί,σκισμένο. Αυτό βρήκε στο κέντρο που έπινε το ποτό του με τον φίλο του, πρόχειρο,χωρίς πολύ σκέψη,αλλά με την πιο όμορφη μουσική υπόκρουση…
Οι πιο ρομαντικοί θα το δουν από την αρχή,οι πιο ανυπόμονοι θα πάνε στο 2:30’
και εκείνοι που πρέπει, δε θα το δουν ποτέ
