Να «μη χαθείς» ψιθύρισαν άνθρωποι που σήμερα αγνοούνται. Τι μένει;
Τι μένει σταθερό στη ζωή μας; Εκεί, δίπλα μας.
Άχαρα πρωϊνά και νύχτες έναστρες.
Μια ανάμνησή τους μένει αγαπητέ αναγνώστη, μια εικόνα. Ένα χαμόγελο όλο νόημα,
μια ζεστή ματιά από έναν υποψήφιο.. έρωτα που ξέμεινε στην χειραψία.
Ένα τυπικό χτύπημα στην πλάτη
απο γνωστούς αγνώστους
και κάνα δυό μεθύσια ξέφρενα.
Ζήσε, γέλα, επέτρεψε στο δάκρυ σου
δίχως ντροπή να τρέξει.
Αγάπα τους ανθρώπους σου βαθιά,
μίσησε τον εχθρό βαθύτερα.
Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2017
Η ανάμνηση μένει
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)