Αν μπορούσα να ‘χω δυο ώρες μαζί σου όπως παλιά,
σαν τα κρυφά μας ραντεβού στα σκοτεινά μας στέκια,
η σιωπή μου θα ήταν τόσο εκκωφαντική
που θα γέμιζε τα τόσα χρόνια αφωνίας μας.
Ίσως το μόνο που θα κάναμε είναι μια αγκαλιά,
με αρχή και τέλος δύωρο.
Ξέρω ότι δε βγαίνει η φωνή σου εύκολα σε μένα.
Μπορεί να γελάς στην καθημερινότητα σου,να ζεις,να τρως,να ακούς μουσική,να πίνεις νερό,να αγαπάς,
αλλά όταν με βλέπεις ξεχνάς πως είναι να μιλάς.
Ίσως το πιο μεγάλο απωθημένο σου είμαι εγώ,
ίσως κι εσύ είσαι το δικό μου.
Ίσως καταλαβαίνω πολλά,ίσως να τα ‘χω και χαμένα
μα όπως και να ‘χει όμως, περασμένα ξεχασμένα.
(Γράφω abstract)
(Ή και όχι)
(Ή και ναι)
