Και πεθαίνω κάθε που με απαρνιέμαι.

Τα χέρια μου τρέμουν.
Μια ανάσα.
Ένα ψέμα να γουστάρω, να ευχαριστηθώ.
Με δυσκολεύουν τα λόγια.
 Πολύ.
Και πεθαίνω κάθε που με απαρνιέμαι.
Έχω νιώσει τόσες φορές τη δειλία να κυλάει στο αίμα μου.
Έχω πέσει τόσες βραδιές λυγίζοντας στα μαξιλάρια.
Να βρίζω. Να πονάω. Να ΜΕ πονάω.
Να φωνάζω στην Μαριάννα να γυρίσει πριν καταλάβω πως μονάχα αυτή δεν είχα ποτέ μου.
Τα χέρια μου τρέμουν κρατώντας τη κιθάρα και το μέσα μου χασκογελάει.
Η φωνή μου ψηλαφίζει το πάθος μου και η πένα χάνει το ρυθμό.
Ένα χάος.
 Ένα φευγιό σφηνωμένο συνεχώς στο μυαλό μου.
Αναρωτιέμαι τι να κάνει η Αθήνα..

Κουνάω το κεφάλι σα χαζή καθώς γρατζουνάω την κιθάρα.
Τραγουδάω φάλτσα επίτηδες κάπου κάπου.
Και το γουστάρω!
Γκαρίζω μέρα μεσημέρι, τους σπάω τα νεύρα στο σπίτι.
Οι άνθρωποι έχουν χάσει κάθε συνείδηση και πρώτα απ' όλους εγώ η ίδια.
 Η αναισθησία μ' αγαπάει απόψε.
 Ίσως να συνεχίσει και αύριο.
Βαρέθηκα το επιτηδευμένο χιούμορ.
 Κουράστηκα από τη βλακεία των ανθρώπων.
 Και πρώτα απ' όλα απ' τη δική μου.
Σιχάθηκα που κανείς δεν τονίζει τα προτερήματα του άλλου.
Τα χέρια μου τρέμουν,πάλι.

Χαμογελώντας

Έρχεται επιτέλους το λεωφορείο. 

Βρίσκομαι πια στην πόλη που τόσο ήθελα.

Κάνω ένα βήμα μπροστά, δύο, τρία.

Το λεωφορείο αρχίζει ξαφνικά να κορνάρει και οι ρόδες του να στριγκλίζουν στην άσφαλτο μέσα στην προσπάθεια του οδηγού να πατήσει φρένο.

Η νέα μου ζωή, η νέα μου….......... 

Τα μάτια μου θόλωσαν. 

Ποιος είναι αυτός από πάνω μου ....κι άλλος.

 Φύγε από πάνω μου, φύγετε!

«Κοπέλα μου, είσαι καλά; Καλέστε ένα ασθενοφόρο», φωνάζει.

Τα μάτια μου φωτίστηκαν. 

«Όχι, μια χαρά είμαι, η νέα μου ζωή. Βλέπω φως, και λάμψη..»

«Εδώ κοπέλα μου,εδώ, εδώ είναι η ζωή. 

Κοίταξε με! Μη φεύγεις! Εδώ! 

 Πρόσεχε το φως. Μην ακολουθείς τη λάμψη…..... Με ακούς;;»

«Ναι, η νέα μου ζωή, ακολουθώ… ακολουθώ τη λάμψη.»

 Χαμογελώντας ακουμπάω το χέρι μου στο αριστερό μέρος του στήθους,

 και η καρδιά δε χτυπάει πια.