Έρχεται επιτέλους το λεωφορείο.
Βρίσκομαι πια στην πόλη που τόσο ήθελα.
Κάνω ένα βήμα μπροστά, δύο, τρία.
Το λεωφορείο αρχίζει ξαφνικά να κορνάρει και οι ρόδες του να στριγκλίζουν στην άσφαλτο μέσα στην προσπάθεια του οδηγού να πατήσει φρένο.
Η νέα μου ζωή, η νέα μου…..........
Τα μάτια μου θόλωσαν.
Ποιος είναι αυτός από πάνω μου ....κι άλλος.
Φύγε από πάνω μου, φύγετε!
«Κοπέλα μου, είσαι καλά; Καλέστε ένα ασθενοφόρο», φωνάζει.
Τα μάτια μου φωτίστηκαν.
«Όχι, μια χαρά είμαι, η νέα μου ζωή. Βλέπω φως, και λάμψη..»
«Εδώ κοπέλα μου,εδώ, εδώ είναι η ζωή.
Κοίταξε με! Μη φεύγεις! Εδώ!
Πρόσεχε το φως. Μην ακολουθείς τη λάμψη…..... Με ακούς;;»
«Ναι, η νέα μου ζωή, ακολουθώ… ακολουθώ τη λάμψη.»
Χαμογελώντας ακουμπάω το χέρι μου στο αριστερό μέρος του στήθους,
και η καρδιά δε χτυπάει πια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου