Πολλοί σε κοιτάνε
μα λίγοι σε βλέπουν.
Τα χρόνια περνάνε
τα δεύτερα τρέχουν.
Το πρόσωπο σπάει,
γεμίζει ρυτίδες.
Οι κοντινοί σε πουλάνε
για μιά και δυο λύρες.
Μα εσύ τους πιστεύεις,
τους λες πως «για πάντα».
Χθες ήσουν δεκάξι
και σήμερα τριάντα.
Κι ακόμη πονάς
για στίχους και μνήμες.
Για πόρτες κλειστές,
για αγάπες σου στείρες.
Ψάξε, ψάξε,αν και δε θα με βρεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου