Θα ήθελα να ήμουν ένα εγκαταλελειμμένο αμάξι στην πιο κακόφημη περιοχή της Αθήνας.
Να βλέπω τη γύμνια των εκδιδόμενων και το θράσος των ανδρών που τις φλερτάρουν.
Να κρυφακούω τα χαμένα όνειρα των πελατών και να χαζεύω τα κενά πρόσωπα των πορνών που έμαθαν να υπομένουν περισσότερα απ' όσα βαστά η ψυχή τους.
Πόσες ιστορίες έχουν μετρήσει άραγε τα βρώμικα κρεβάτια και πόσα ποτάμια δακρύων πότισαν τα στρώματα.
Μια γλυκόπικρη γεύση όλη τους η ζωή,
ένα φθηνό έργο τέχνης.
(Ιούλιος του 22)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου