Το κουδούνι

Ο ήχος των πελμάτων μου στη βιάση μου να σε αντικρίσω στην εξώπορτα 

ηχεί ακόμη στην παλιά μου πολυκατοικία.

Με σιγουριά στο λέω πως με λίγη ησυχία όταν η νύχτα σκεπάζει το τετράγωνο 

οι ένοικοι μπορούν να τον ακούσουν.

Ο ήχος αυτός δε θα βρει ποτέ του άξιο αντικαταστάτη,είναι σπουδή μεγάλη.

Κι αν τον θυμάσαι σήμερα, δύσμοιρε,

σε καταριέμαι να μη μπορέσεις από τη μνήμη σου ποτέ να τον διαγράψεις. 

Το σφίξιμο των χεριών στις λεωφόρους,

το φύσημα των τσιγάρων στο λιμάνι,

τα στενά.

Το φεύγω μου,το έλα σου στους δρόμους,

τα «θέλω» που μας έπεσαν βαριά.

Κι εγώ; Δε θέλω τίποτα πια,

μόνο σε μιαν άκρη να κουρνιάσω.

Να πιώ νερό,να ξαποστάσω,

να μην έχω πολλά άλλα να χάσω.