Για πόσο θα αντέχεις;

Τι να σου πω..τρομάζω και φοβάμαι.
Κι αν με ρωτήσεις το όνομα του φόβου ,θα σου απαντήσω "ο κόσμος όλος."
Τρέμω....τι μου επιφυλάσσει άραγε το μέλλον.
Κάθε που βραδιάζει η ίδια σκέψη ,ξανά και ξανά.
Με μαχαιρώνω ,πονάω,
"γιατί μου το κάνω αυτό"ρωτάω..
Απάντηση καμία.
Ησυχία στο δωμάτιο και χάος στο μυαλό μου.
Θα τρελαθώ γαμώτο.
Χάνω τον έλεγχο,νιώθω πόνο.
Εξαιτίας μου; Εξαιτίας σας;
Εξαιτίας του χ και ψ;
Μη λυγίζεις,όχι πάλι,
"στάσου στα πόδια σου" μου λέω.

-Τι φοβάσαι;
-Εμένα.


Νιώθω πως κάτι κακό θα γίνει,πως κάποιος κοντινός μου θα πάθει κακό.
Φοβάμαι πως θα πάθω κι εγώ.
Διαίσθηση πες το.
Σκέφτομαι το μέλλον και ..δε βλέπω.
Τίποτα.
Μόνο μαύρο.
Αγαπημένο χρώμα.
Πως έχουμε γίνει έτσι κόσμε.
Σε σιχαίνομαι,με σιχαίνομαι ώρες ώρες.
Και αυτή..μια απο αυτές.
Βράδιασε..πάλι..
Κι εσύ που τώρα διαβάζεις αυτές τις λέξεις..
Κρύψου.
Μείνε εκεί που είσαι.
Μόνος.
Μη σε βρουν ,θα σε αηδιάσουν,είναι απαίσιοι.
Κρύψου κι απο μένα, μη σε βρω.
Εγώ είμαι η χειρότερη.
Κρύψου σου λέω!
Να σώσεις και τους άλλους απο σένα.
Ήμαστε αρκετά σάπιοι απο μόνοι μας.
Σε ικετεύω,όχι άλλο..
Μείνε μέσα σήμερα.
Είσαι κι εσύ απαίσιος, αποδέξου τη φύση σου ,την τόσο άθλια και βρώμικη.

Είσαι μόνος σου..;
Ρίξε μια κλεφτή ματιά γύρω σου.
Περιμένω....
Κάντο.
Τι βλέπεις;
Το σπίτι γεμάτο έπιπλα και χρώμα.
Γεμάτο σπίτι ,άδειο το μέσα σου.
Γεμάτο σπίτι..... για να κρύψεις τι;
Ξέρεις ,ξέρεις φίλε μου τι κρύβεις.
Και το κρύβεις και πολύ καλά.
Όλοι το κρύβουμε.
Κι αν νομίζεις πως διαφέρεις,είσαι ακόμα χειρότερος.
Άντεξε,όπως αντέχεις πάντα.
Όπως προσπαθείς ....πάντα.
Όπως προσποιείσαι... κάθε μέρα.

Για πόσο θα αντέχεις;