Σκέψεις , σκέψεις, σκέψεις #3

Γυρνάω από προπόνηση και ξαφνικά νιώθω μια απέραντη ικανοποίηση με τον εαυτό μου, 

νιώθω ευγνώμων που με χτυπάει αυτός ο κρύος αέρας στο πρόσωπο.

 Νιώθω ευγνώμων που ξέρω πως όταν φτάσω σπίτι θα έχω την ζεστασιά του δωματίου μου 

τη στιγμή που άλλοι αυτό το σκέφτονται σαν ένα άπιαστο όνειρο.

 Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω "ξηρασία" 

οπότε πατάω ένα τρέξιμο μέχρι το σπίτι με όση ενέργεια μου έχει απομείνει.

 Λύτρωση. 

Γύρω μας καθημερινά φεύγει κόσμος, 

εμείς όμως ζούμε και προσωπικά εγώ ζωντανή νεκρή ποτέ δεν θα γίνω. 

Κάνε αυτό που αγαπάς και άφησε τους επικριτές που σε κοιτούν με μισό μάτι,

 "φίλους", συγγενείς, γονείς που δε σε στηρίζουν 

να σε βλέπουν να ανεβαίνεις σε κορυφές.

Και κοίτα τους από ψηλά. 

Δώσε τους αυτό που τους αξίζει και διεκδίκησε τα πάντα,

για πάρτη σου όλα.

Χρωστάω πολλά στο ΕΝΑ άτομο που μου δίνει πραγματικά ώθηση,

χρωστάω σε αυτόν και σε εμένα. 

Τους υπόλοιπους δε τους βλέπω καν 

γιατί το βλέμμα μου δεν φτάνει μέχρι εκεί κάτω.

Καληνύχτα διαδικτυακέ κόσμε.