Δηλώνω ερημιά

Δηλώνω ερημιά κυρίες και κύριοι.

Για ακόμα μια φορά, μετράω άλλο ένα σκύψιμο του κεφαλιού μου

και δυο τρεις σταγόνες δάκρυ στη προσπάθεια μου να μη λυγίσω.

Με ρωτάνε συνέχεια αν είμαι καλά.

Εσύ τι απάντηση θέλεις να πάρεις;

Αλήθεια ή ψέμα;

Στην πρώτη περίπτωση,όχι δεν είμαι.

Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου

αυτό είναι το μόνιμο μου πρόβλημα.

Καλοκαίριασε κιόλας,

Παρασκευή σήμερα και όλοι έξω.

1:06 αυτή τη στιγμή.

Κάποιοι πίνουν ήδη το δεύτερο φαντάζομαι ποτήρι.

Με προσκάλεσαν πολλοί ,όμως επέλεξα το ήσυχο μου δωμάτιο.

Τους ζηλεύω λιγάκι τώρα..ακούνε τραγούδια και χάνονται στο αλκοόλ.

Κάποιοι ξεχνούν το όνομα τους για λίγο.

Κάποιοι θα πάνε σπίτι με ταξί.

Κάποιοι δε θα πάνε καν σπίτι.

Κι εγώ η καημένη έχω μια λαχτάρα.

Θέλω να κάτσω σε ένα μικρό τραπεζάκι

και να παραγγείλω ένα ποτήρι θάνατο.

Να κάτσω στον εξωτερικό χώρο ενός νυχτερινού μαγαζιού

σε μια γωνιά και να κοιτάξω ψηλά στον ουρανό.

Να πιω μια τζούρα απο το ποτό μου,

να ακούσω έναν στίχο και σιγοτραγουδώντας να κλείσω τα μάτια μου.

Μέχρι να με διακόψει και να με προσγειώσει στη γη,

μια φωνή απο τα παλιά που θα μου πιάσει ξαφνικά τη κουβέντα.

Θα με ρωτήσει αν είμαι μόνη μου,

κι εγώ θα του πω:

Δηλώνω ερημιά.

Είμαι φυλακή..

κόβω σα γυαλί.

Φύγε.