Κοίταξε το ρολόϊ σου και πες μου,
πόση ώρα μας απέμεινε;
Τώρα που το φεγγάρι ξεπρόβαλε ,
τώρα που το χώμα αποχωρίστηκε τις ακτίνες του ηλίου.
Τώρα που η ψυχή μου καίγεται ,
τώρα που μεθάει απο ποτήρι γεμάτο με αναπνοές σου.
Τώρα που τα σώματα μας τρέμουν.
Αυτή τη στιγμή
που φαντάζεις στα μάτια μου κρυστάλλινος,
που φαντάζεις στα μάτια μου κρυστάλλινος,
τόσο που αν σε ακουμπήσω θαρρώ πως θα μου σπάσεις.
Τόσο εύθραυστος.
Για φαντάσου..
Σα να φοβήθηκες με όσα σου γράφω..
σε προδίδουν τα μάτια σου.
Και μου φεύγεις....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου