Εκείνα τα βράδια

Βράδια που η ψυχή μας ταξιδεύει, μας εθίζει στο ποτό φέρνοντας στη μνήμη μυρωδιές ξεθωριασμένες.
Νύχτες ατελείωτες με χιλιάδες κόσμο γύρω. Πονηρές ματιές, χειραψίες αψεγάδιαστες και φώτα που τρεμοπαίζουν έναν παράξενο ρυθμό.
Αν μπορούσα..
Αν είχα τη δύναμη να κλείσω κάθε δευτερόλεπτο από Εκείνες σε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί
και να το θάψω..
Αν μπορούσα να ζήσω την κάθε λεπτομέρεια από την αρχή,
να ακούσω μετά από χρόνια το τσούγκρισμα των ποτηριών
με αγνώστους, τα γέλια και τα μεθυσμένα λόγια τους,
τότε θα ήμουν πραγματικά ελεύθερη.
Κι εσύ ξένε, που δε βρήκες το κουράγιο να μιλήσεις,
ίσως ξαναβρεθούμε σε εκείνα τα στενά, που μόνο Ζωή μοιράζουν.