Ανεκπλήρωτοι πόθοι

Το δάκρυ μου θρυματίζεται και πέφτει.

Είναι εκείνη η αλμυρή σταγόνα,το αδιέξοδο,
αυτό που κρατά βράδια αμέτρητα τα μάτια μου ορθάνοιχτα.
Τα χρόνια μου περνούν ,το ίδιο και οι ώρες.
Πότε πότε ,

μια ελπίδα απο το πουθενά φωτίζει το άψυχο δωμάτιο.

Το φως της δολοφονεί το σκοτάδι ,
μέχρι που η μνήμη μου χτυπά ξανά την πόρτα.

Χιλιάδες δαίμονες την παραβιάζουν και τρέχουν κατά πάνω μου.

Καθώς τυλίγομαι στην αγκαλιά τους
με ναρκώνουν με αμέτρητα φιλιά και καυτές ανάσες.

Μέσα στη ζάλη τα θολωμένα μάτια μου διακρίνουν μια αλλόκοτη μάζα,

σε μια γωνιά του κρεβατιού μου καθισμένη.

Όσο περνούν τα δεύτερα το σχήμα της μεταμορφώνεται.

Μια ανθρώπινη -πια- μορφή με πλησιάζει και ξαπλώνει δίπλα μου.

Τα μάτια της φλερτάρουν τα δικά μου ,δακρυσμένα.

Ένας έρωτας που μόλις ξεκινά,
τελειώνει πριν προλάβει να αρχίσει.

Τα βλέφαρα βαραίνουν και μια φωνή μου ψιθυρίζει ..

   "Καληνύχτα".