Επαναλαμβανόμενο όνειρο

Εδώ και καιρό έχω ανήσυχο ύπνο. 

Ξυπνάω τα βράδια, κοιτάω το ταβάνι, ακούω περίεργους θορύβους, 

σηκώνομαι και ξανακάθομαι στην άκρη του κρεβατιού
 μέχρι που ξαπλώνω ξανά.

Οι εφιάλτες ξεκίνησαν περίπου ένα μήνα πριν. 

Ένα συγκεκριμένο όνειρο επαναλαμβάνεται. 

Συνέχεια.
Λες και το βάζω να παίζει σε κασέτα.

Βρίσκομαι σε ένα νοσοκομείο και κάτι ή..κάποιον ψάχνω. 

Διασχίζω διαδρόμους,

μεγάλες αίθουσες γεμάτες κρεβάτια και αντικρίζω πάνω σε αυτά
ανθρώπους παραμορφωμένους. 

Αυτοί οι άνθρωποι ζητούν τη βοήθεια μου.

 Κλαίνε κι οδύρονται για να τους δώσω σημασία.

Για να μη προσπεράσω. 

Σε ορισμένους λείπει το κάτω μέρος του σώματος , 

κάποιοι άλλοι απλώνουν τα κομμένα τους άνω άκρα
 για να με ακουμπήσουν. 

Κανείς δεν τα καταφέρνει,
αν και η απόστασή μας δεν είναι τόσο μεγάλη. 

Προχωράω και καταλαβαίνω στον ύπνο μου πως..δε νιώθω. 

Ο φόβος μου δεν είναι τόσο έντονος,
άλλωστε πάει καιρός που τους "γνώρισα".

Νιώθω ένα με αυτούς πια.
Κατεβάζω το βλέμμα μου για να δω εαν μου λείπει κάποιο σημείο. 

Είμαι εντάξει. 

Ξύπνησα. 

Όχι πάλι το ίδιο όνειρο......

Όχι πάλι.

Δε φοβάμαι όμως. 

Δεν ξύπνησα απότομα. 

Είμαι ψύχραιμη. 

Νιώθω πως γίνομαι ένα με αυτούς πια. 

Μα.....τι λες να έψαχνα τελικά;