Ο ξεριζωμός των φύλλων

Ρίχνω μια κλεφτή ματιά απο το παράθυρό μου,

η φύση ανασταίνει το εγώ μου.

Τα στάχυα λικνίζουν τους μικρούς λεπτούς κορμούς τους 

την ώρα που μεγάλα πράσινα δέντρα κουνούν τα φύλλα τους διακριτικά στο φύσημα του ανέμου.

Για μια στιγμή ,θα θελα να γίνω το φύλλο που μόλις ξεριζώθηκε απο το κλαδί του δέντρου
και έπεσε στο έδαφος.
 Αυτό που δεν άντεξε περιτριγυρισμένο
 ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα φύλλα
και τώρα στέκει μοναχό του στο χώμα.
Βουτιά απο ψηλά λοιπόν.
Όσα φαντασιώνομαι.

Ακολουθούν και τα υπόλοιπα ένα ένα. 

Ίσως συναντηθούν ξανά,ίσως χαθούν για πάντα.

Μα τι λέω. 

Θα πάρουν όλα το δρόμο τους

κι ο αέρας δε θα τολμήσει το σμίξιμο. 

Ότι γυρνά πίσω γυρνά αγνώριστο. 

Δεν έχει νόημα η επιστροφή όταν φεύγεις. 

Ποιος ξέρει...

ίσως κάπου,
κάπως,
κάποτε ξανασμίξουν.