Η έμπνευση

Κοίτα με. Στέκομαι εμπρός σου.

  Κρατώ λευκό χαρτί κι ένα μολύβι ,πάλι.

Δεν αγγίζω το κορμί.

Δεν κατακτώ τα χείλη.

Η σπίθα των ματιών σου με τρομάζει.

Μιλάει ακατάπαυστα και μου βιάζει το είναι.

Ένας γαλήνιος ,πανέμορφος θάνατος.

Όσο γράφω,

τα χέρια σου πλησιάζουν και με γδύνουν.

Μια χούφτα ηδονή μου προσφέρεις 

κι ας σου έχω πει πως αποφεύγω όλα όσα με εθίζουν.

Έτσι θα σε φωνάζω.

Εθισμό.

Γεμίζω το χαρτί με λέξεις.

Μπορείς να πηγαίνεις τώρα που τελειώνω.

Όσο θα προχωράς εγώ θα σκιαγραφώ το τέλος.

Αρχίζεις να απομακρύνεσαι λοιπόν

 κι εγώ χαιρετώ τη στιγμιαία μου ευτυχία.

Αυτήν που κουβαλάς μαζί σου, σαν φυλαχτό κάθε φεγγάρι.

Τα βήματα σου ξύπνησαν τον κακό μου εαυτό,

σου το είχα πει.

Κάνει θόρυβο η εγκατάλειψη.

Έχεις απομακρυνθεί 

και ο κακός μου εαυτός ήδη νιώθει την απώλεια.

Ξεσπάει σε λυγμούς. 

Φτάνει.

Μη γράφεις άλλο,φεύγει ,μου λέει.

Φεύγει σου λέω.

Τρέχα ξωπίσω του.

Τρέχα να προλάβεις,

την έμπνευση.